Δευτέρα, Αύγουστος 20, 2018

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΑ

 

 

 

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΑ

 

ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΑ

ΒΟΥΛΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΟΥ.

ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΕΙΝΑΙ: ΟΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ, ΟΙ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ, ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ, ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ, ΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙ(Η)ΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΜΕ ΠΥΡΑΜΙΔΙΚΗ ΔΟΜΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΦΑΝΕΡΑ ή ΚΡΥΦΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ.

 

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΟΙ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΦΕΝΤΑΔΩΝ ΠΟΥ ΑΣΚΟΥΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΦΩΜΑΤΟΣ ΑΦΕΝΤΕΣ – ΔΟΥΛΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΑΣΚΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΙ ΕΡΗΜΗΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

 

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΒΙΩΝΟΥΝ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ.

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ, ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΑ.

ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΟΥΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ, ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΑΝΩ ΟΡΙΑ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΚΡΙΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ 1 ΠΡΟΣ 3 (ή 5 ΤΟ ΠΟΛΥ) ΚΑΤ’ ΑΤΟΜΟ.

ΤΟ ΠΑΝΩ ΟΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ 3 ή 5 ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΩΝ ΕΠΙΔΟΣΕΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΟΥΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ. ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ, ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΤΙΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ, ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ ΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ, ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ, ΟΙ ΥΠΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΜΠΑΣΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΕΝΩ ΤΑ ΑΛΛΑ 4 ΕΙΔΗ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΩΝ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΣΧΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

ΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ, ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΑΠΟΜΥΖΟΥΝ, ΟΙ ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ ΑΝΑΛΩΝΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ. ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΣΕ ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

 

Ydrohoos Fnous: ΠΟΛΙΤΗΣ – ΥΠΗΚΟΟΣ

. . . .Στο παγκόσμιο «χωριό» είναι ανεπιθύμητοι οι πολίτες.
Στο παγκόσμιο «χωριό» επιθυμητοί είναι οι υποτελείς υπήκοοι.
Οι δουλοπάροικοι της μεταβιομηχανικής εποχής.
Αυτοί που θα «συντηρούνται» με επιδόματα ανεργίας και δεν θα έχουν λόγο στα συμβαίνοντα.

Φοβούνται οι «πλανητάρχες» τους Έλληνες με πλήρη δικαιώματα πολίτη.

Τους Έλληνες, που με πλήρη ισχύ θα προσπαθήσουν να λύσουν τα προβλήματα της απασχόλησης ή της ασφάλισης με τρόπο που δεν βολεύει τη Νέα Τάξη και άρα θα αποτελέσει κακό παράδειγμα και για τους υπολοίπους.
Τους Έλληνες θέλουν να τους ευθυγραμμίσουν με τους δικούς τους πολίτες και άρα να τους περιορίσουν στο επίπεδο του υπηκόου.
Τι σημαίνει αυτό;
Το εξής απλό.
Ο υπήκοος δεσμεύεται να υπηρετεί τα συμφέροντα του κράτους του οποίου είναι μέλος, ενώ ο πολίτης όχι.

Ο υπήκοος είναι υποτελής του κράτους του, ενώ ο πολίτης είναι ιδιοκτήτης του.

Ο πολίτης είναι ο άνθρωπος, που εντός ενός συστήματος απολαμβάνει κάποια απολύτως συγκεκριμένα και προστατευμένα από το σύνταγμα δικαιώματα. Δικαιώματα, που έχουν σχέση με την ιδιότητά του ως ανθρώπου και ως ιδιοκτήτη του συστήματος και άρα ως «αφεντικού» της όποιας εξουσίας ασκείται μέσα σ’ αυτό.
Αυτά τα δικαιώματα είναι αμετάβλητα και άρα είναι αμετάβλητη και η ιδιότητα του πολίτη.
Δεν επηρεάζεται δηλαδή η ιδιότητα αυτή από εξωγενείς παράγοντες. Παράγοντες, που έχουν σχέση με τις ανάγκες του συστήματος, τις ανάγκες των κρατούντων κλπ..
Το σύνταγμα δεν επιτρέπει στους παράγοντες αυτούς —όσο σημαντικοί και να είναι— να επηρεάζουν την ιδιότητα του πολίτη και βέβαια τα δικαιώματά του.
Αντίθετα ο υπήκοος δεν είναι πολίτης.
Είναι πολίτης μόνον υπό συνθήκες.
Η ιδιότητα του υπηκόου είναι δηλαδή ιδιότητα με μεταβλητά χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά, που κινούνται ανάμεσα σε κάποια όρια, τα οποία καθορίζονται από εξωγενείς παράγοντες.
Ο υπήκοος απολαμβάνει μόνον ό,τι «περισσεύει» από τα όσα συνεπάγονται οι υποχρεώσεις του.
Ο υπήκοος δεν είναι ιδιοκτήτης του συστήματος του οποίου είναι μέλος.
Ο υπήκοος βρίσκεται υπό την εξουσία των ιδιοκτητών τού συστήματος που τον φιλοξενεί.

Είναι υποτελής των κυρίων του.

Οι λαοί των υπηκόων δεν συνθέτουν δημοκρατίες, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει δημοκρατία σε ένα σύστημα, όταν κάποιοι λογαριάζονται σαν ιδιοκτήτες και κάποιοι άλλοι σαν απλά μέλη.
Για τον πολίτη προέχει η έννοια του «δικαιώματος», ενώ για τον υπήκοο η έννοια της «υποχρέωσης».
Αν τα συμφέροντα του κράτους και της εξουσίας του είναι «χαλαρά» και δεν απειλούνται από τα κοινωνικά δικαιώματα και τις κοινωνικές απαιτήσεις των μελών του, ο υπήκοος απολαμβάνει δικαιώματα πολίτη.
Αν αυτά τα συμφέροντα απειληθούν, τότε αυτόματα τα δικαιώματα περιστέλλονται και περνούν στη δικαιοδοσία του κράτους και άρα των ιδιοκτητών του.
Αν αυτά τα συμφέροντα υπηρετούνται από υπηκόους δούλους, τότε το κράτος θ’ αναγνωρίζει μόνον αυτού του είδους τα δικαιώματα.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης την πρακτική διαφορά μεταξύ των δύο αυτών ιδιοτήτων, αρκεί να σκεφτεί το εξής:
Το σύστημα —και άρα η εξουσία— λειτουργεί και φέρεται τελείως διαφορετικά, όταν έχει μπροστά της έναν πολίτη απ’ ότι όταν έχει μπροστά της έναν υπήκοο.
Για παράδειγμα η εξουσία μπορεί να ζητήσει οτιδήποτε από τον υπήκοο, αν μπορεί ν’ αποδείξει ότι αυτό είναι κάτι το οποίο υπηρετεί το εθνικό συμφέρον.
Μπορεί από έναν άνδρα υπήκοο να ζητήσει να γίνει «χαφιές» του επικίνδυνου για το σύστημα γείτονα.
Μπορεί από μια γυναίκα υπήκοο να ζητήσει να «κοιμηθεί» με ένα ύποπτο στοιχείο, προκειμένου να αντλήσει πληροφορίες.
Αν ο υπήκοος αρνηθεί να υπακούσει, θα βρει τον μπελά του από την εξουσία, γιατί δεσμεύεται να υπηρετεί με κάθε τρόπο τα κοινά συμφέροντα και άρα και την εξουσία, που φέρεται σαν νόμιμος εκφραστής τους.

Τα ακριβώς αντίθετα συμβαίνουν με τον πολίτη.
Αν η εξουσία τολμήσει να του ζητήσει κάτι τέτοιο, αυτή θα βρει τον μπελά της και όχι το αντίθετο.
Είτε μπορεί ν’ αποδείξει ότι υπήρχαν λόγοι ανώτερου συμφέροντος είτε όχι, θα βρει τον μπελά της. Και μόνον να σκεφτεί ν’ απειλήσει την ανθρώπινη ιδιότητα και αξιοπρέπεια, κινδυνεύει, γιατί παραβαίνει βασικούς νόμους.
Ο πολίτης είναι «αφεντικό» της εξουσίας και όχι «υπηρέτης» της.
Ό,τι θυσία κάνει υπέρ του συστήματος την κάνει αυτόβουλα.
Ο πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να υπακούει και άρα να υπηρετεί την εξουσία.
Ο πολίτης είναι υποχρεωμένος να σέβεται τον νόμο.
Η εξουσία «υπηρετεί» τον πολίτη και στις δικές του εντολές υπακούει.
Η εξουσία περιορίζεται από τους νόμους που της επιβάλει ο πολίτης.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των πολιτών των δημοκρατιών και των υπηκόων των «Μπανανιών».

Το τρίπτυχο, δηλαδή, που συντίθεται από τις έννοιες «νόμος», «άνθρωπος» και «εξουσία» έχει διαφορετική διάταξη ανάμεσα στα συστήματα.
Σε ένα δημοκρατικό σύστημα ο νόμος είναι υπεράνω όλων.
Γιατί;
Γιατί αυτό συμφέρει τον άνθρωπο που είναι πολίτης και βρίσκεται αμέσως μετά από τον νόμο.

Η εξουσία έρχεται τρίτη στη σειρά.
Πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα;
Ο πολίτης είναι ιδιοκτήτης και κύριος του κράτους. Ο κυρίαρχος πολίτης εκφράζει τη θέληση για το πώς πρέπει να είναι ο νόμος και στη συνέχεια ψηφίζει την εξουσία που «πλειοδοτεί» στο θέμα του νόμου.
Ο νόμος είναι υπεράνω όλων και αυτό είναι το σημαντικό.
Ο πολίτης «πληρώνει» το κόστος του αυτοπεριορισμού μέσω του απόλυτου νόμου, αλλά απολαμβάνει το «κέρδος» του ελέγχου της εξουσίας.
Ο νόμος αυτός και η διάταξη των δυνάμεων για ένα δημοκρατικό σύστημα εκφράζεται μέσω του Συντάγματος.

Σε ένα αντιδημοκρατικό σύστημα αυτή η διάταξη αλλάζει.
Υπεράνω των πάντων είναι η εξουσία και όχι ο νόμος.
Υπεράνω των νόμων είναι η συμμορία της εξουσίας.
Μια εξουσία, που συνήθως παρουσιάζεται σαν «θεόπνευστη» και αντιπροσωπεύει τη μειονότητα της κεφαλαιοκρατίας, που είναι ο ιδιοκτήτης του κράτους.

Αυτήν την εξουσία την ακολουθεί ο νόμος και αυτής τις ανάγκες υπηρετεί.
Τελευταίος ακολουθεί ο άνθρωπος-μέλος του συστήματος, που στην πραγματικότητα είναι υποτελής των κυρίων του και δέσμιος των νόμων τους.

Αυτός είναι υπήκοος, εφόσον μέσω του νόμου εξαναγκάζεται να υπακούει στις εντολές της εξουσίας, η οποία «κατασκευάζει» τους νόμους με βάση τα συμφέροντά της.

Έχει δει κανένας τι ακριβώς προβλέπει το Σύνταγμα της «δημοκρατικής» Βρετανίας;
Πού να το δει, εφόσον δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει δηλαδή ο βασικός νόμος, που καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας της ως κράτος και τον ρόλο τού πολίτη μέσα σ’ αυτό.
Τα πάντα καθορίζονται από τις τρέχουσες ανάγκες της εξουσίας και τίποτε άλλο.
Ο βασικός νόμος που αφορά τους πολίτες της έχει συνταχθεί κάπου στο 1600. Στο μέσον του Διαφωτισμού. Την εποχή που οι «καλοί» κύριοι των υπηκόων εκείνων «δεσμεύονταν» να δώσουν σ’ αυτούς εκτός από «σανό» —για να επιβιώσουν— και ένα αυγό.
Αυτό ακριβώς είναι ο νόμος αυτός.
Είναι η εντολή της εξουσίας απέναντι στους «ανώτερους». Τους δεσμεύει σε κάποιες υποχρεώσεις, για να μην «ξεσηκώνονται» οι «κατώτεροι». Είναι της ίδιας φύσης με τον νόμο που πρόσφατα επιβλήθηκε στη Βρετανία και αφορά τις υποχρεώσεις των ιδιοκτητών κατοικίδιων.

Γι’ αυτόν τον λόγο δεν έχει συνταχθεί —ούτε για λόγους εντυπώσεων— ένα Σύνταγμα στη Βρετανία.
Φοβούνται οι «γαλαζοαίματοι» ν’ αποκαλύψουν στον λαό τους πώς τον «βλέπουν». Αφήνουν τα πάντα «ασαφή», για να μην καταλαβαίνουν οι υπήκοοι-κατοικίδια τι συμβαίνει. Σημασία έχει ότι μέσα σ’ αυτού του είδους τις κοινωνίες ο υπήκοος δεν παίζει κανέναν απολύτως κοινωνικό ρόλο.

Όπως ο σκύλος δεν είναι ποτέ ίσος με το αφεντικό του, έτσι δεν είναι ίσος ο μέσος Βρετανός με τον «γαλαζοαίματο».
Απολαμβάνει κάποια ψευδοδημοκρατικά δικαιώματα, αλλά στην ουσία αυτά δεν είναι τίποτε.

Η εξουσία τού βάζει μπροστά του ως επιλογές ό,τι την συμφέρει και όχι ό,τι συμφέρει τον ίδιο. Συνήθως του βάζει δύο μισοάδεια «πιάτα» και τον αναγκάζει να φάει είτε από το ένα είτε από το άλλο.

Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και πού «συγκλίνουν» τα συστήματα τα οποία ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και στο τέλος λειτουργούν όμοια και άρα αντιδημοκρατικά.

Τα αυταρχικά συστήματα, για να «εξωραΐσουν» το αυταρχικό και δικτατορικό τους πρόσωπο, προσφέρουν συνήθως δύο ψευδοεπιλογές στους υπηκόους τους, προκειμένου να μην τα απειλούν. «Κατασκευάζουν» δημοκρατικές συνθήκες, βάζοντας ως εκφραστές της δικής τους θέλησης ανθρώπους που παριστάνουν τους πολιτικούς και ψηφίζονται από τον λαό.
Τέτοια συστήματα είναι το Αμερικανικό και το Βρετανικό, όπου συντηρητικοί και «προοδευτικοί» «κατασκευάζονται» από τα ίδια «εργοστάσια» και υπηρετούν τα ίδια «αφεντικά».
Στα συστήματα αυτά οι υπήκοοι δεν έχουν πραγματικές επιλογές, εφόσον οι ισχυροί αποφασίζουν για το τι θα εισηγηθούν ή θα υποσχεθούν στον λαό τα «ιδιόκτητα» κόμματά τους.
. . . . . .

About Γιάννης Κατσούλης

ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ : Προέδρος ΕΣΤΑΜΕΔΕ, 2013 - 2016 ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ, ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΣΤΑΜΕΔΕ, 2017 (6972820575) ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ (estamede.gr), 2013 - ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ (Ε.Μ.Π.) ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΔΑΦΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΕΜΕΛΙΩΣΕΙΣ (Μ.Ι.Τ.) MASTER OF SCIENCE IN CIVIL ENGINEERING (NORTHEASTERN) MASTER OF SCIENCE IN ENGINEERING MANAGEMENT (NORTHEASTERN)